Region

Śmigus-Dyngus, czyli Lany Poniedziałek obchodzony jest już od kilkuset lat. Słowiański zwyczaj w tradycyjnej formie przetrwał w pobliskich krajach Europy Środkowo-Wschodniej.

Huk wystrzałów, wyścigi furmanek do zagród i kąpiele w lodowatej rzece to mazowiecki przepis na udaną Wielkanoc. Choć dziś święta kojarzą się głównie ze spokojnym śniadaniem, dawne zwyczaje w regionie pełne były dynamiki i wiary w magiczną moc symboli, które miały zapewnić zdrowie oraz obfite plony.

Cisza, modlitwa i zapach święconki – tak od pokoleń wygląda Wielka Sobota na Północnym Mazowszu. Tradycje trwają, choć zyskują nowy wymiar w dzisiejszym świecie.

Na Północnym Mazowszu, regionie Polski bogatym w tradycje i historię, Wielki Piątek jest dniem, w którym przeplatają się zwyczaje świeckie z głęboko zakorzenionymi praktykami religijnymi. Jest to czas, w którym lokalna społeczność łączy się, aby wspólnie oddać cześć pamięci Męki Pańskiej, a tradycje tego dnia odzwierciedlają złożoność i bogactwo kulturowe regionu.

Wielki Czwartek to święto obchodzone trzy dni przed Wielkanocą, które w chrześcijańskiej tradycji upamiętnia Ostatnią Wieczerzę Chrystusa ze swoimi uczniami, ustanowienie sakramentu Eucharystii i kapłaństwa, modlitwę na wzgórzu w ogrodzie Getsemani i aresztowanie Jezusa.

Wielki Czwartek i Wielki Piątek na północnym Mazowszu były czasem refleksji, ale też okazją do odnawiania domów i izb. W te dni prace fizyczne miały określone pory, woda nabierała magicznych właściwości, a kąpiele nago miały przynieść urodę i zdrowie.

To, jak świętujemy nadejście nowego roku zależy przede wszystkim od miejsca, w którym żyjemy. My, Polacy równo o północy wznosimy toast składając przy tym życzenia. Hiszpanie w tym samym czasie, aby zapewnić sobie szczęście na kolejny rok, zjadają 12 winogron.